پودر ایبوپروفن، همچنین به عنوان شناخته شده استایزوبوتیل بنزن پروپیونیک اسید، یک داروی ضد التهاب و ضد درد غیراستروئیدی است. اثرات ضد التهابی، ضد درد و تب بر آن خوب است و عوارض جانبی آن کم است. در حال حاضر به طور گسترده در دنیا مورد استفاده قرار گرفته و به یکی از پرفروش ترین داروهای بدون نسخه در جهان تبدیل شده است. همراه با آسپرین و پاراستامول، به عنوان سه محصول ضد تب و ضد درد ذکر شده است. معمولا در درمان دیسمنوره، میگرن و آرتریت روماتوئید استفاده می شود. و بسته شدن مجرای شریانی باز در نوزادان نارس.
ایبوپروفن را می توان برای تسکین درد و تسکین درد استفاده کرد. تفاوت بین ایبوپروفن و قرص ضد درد چیست؟
قرص نقل قول یک ترکیب ترکیبی حاوی کافئین، آمینوپیرین و فناستین است. کافئین می‌تواند قشر مغز را تحریک کرده و رگ‌های خونی مغز را منقبض کند، بنابراین اثر ضد درد را افزایش می‌دهد، در حالی که آمینوپیرین و فناستین می‌توانند آزادسازی و سنتز پروستاگلاندین‌ها را مهار کرده و نقش ضد تب و ضد درد را ایفا کنند.
با این حال، عوارض جانبی استفاده طولانی مدت از مسکن ها آشکار است و می تواند باعث آسیب کلیه شود در موارد شدید، کلیه می تواند باعث اورمی، سرطان کلیه و سایر بیماری ها شود. علاوه بر این، آمینوپیرین موجود در قرص‌های کوتونگ با غذا تحت اثر اسید معده واکنش نشان می‌دهد و ممکن است نیتروزامین‌ها و سایر موادی را تشکیل دهد که سرطان‌زایی بالقوه دارند.
در مقابل، ایبوپروفن نسبت به قرص‌های مسکن عمومی از نظر عملکرد بهتر، پرکاربردتر و ایمنی بالاتری دارد، بنابراین افراد تمایل بیشتری به استفاده از ایبوپروفن برای مسکن و تب بر دارند.
یعنی قرص کوتونگ و ایبوپروفن شبیه هم هستند که هم درد را تسکین می دهند و هم تب را کاهش می دهند و ایبوپروفن نسبت به قرص کوتونگ اثر ضد درد قوی تری دارد. -داروی التهابی
اگر قرص کوتونگ را برای مدت طولانی مصرف کنید، ممکن است باعث تحمل و اعتیاد شود و عوارض قرص کوتونگ بیشتر از ایبوپروفن است. اگر نیاز به تعویض دارید. با این حال، توجه به این نکته مهمتر است که هنگام مصرف ایبوپروفن، باید توصیه های پزشک را نیز رعایت کنید تا از عوارض جانبی مانند راش و برخی عوارض جانبی جدی جلوگیری کنید. به عنوان مثال، اگر بیش از حد مصرف کنید، باعث خونریزی گوارشی و سایر مشکلات می شود.
عوارض جانبی ایبوپروفن چیست؟
ایبوپروفن با کاهش سنتز پروستاگلاندین ها عمل می کند. اگرچه پروستاگلاندین ها با التهاب مرتبط هستند، اما می توانند سنتز اسید معده را نیز مهار کنند. اگر تولید پروستاگلاندین ها کاهش یابد، ممکن است اسید معده بیش از حد ترشح شود که این نیز شایع ترین عارضه جانبی ایبوپروفن است. یعنی دستگاه گوارش را تحریک می کند و مصرف طولانی مدت در مقیاس بزرگ ممکن است خطر زخم معده را ایجاد کند. علاوه بر این، تعداد کمی از بیماران علائم عصبی مانند سردرد، بی حالی، سرگیجه و وزوز گوش را خواهند داشت که در 1 تا 3 درصد بیماران نادر است. اگر نفروز بالقوه دارید، لطفاً با احتیاط از آن استفاده کنید. از نظر بالینی، تعداد کمی از کاربران ممکن است ادم اندام تحتانی داشته باشند. اگر تا به حال به آسپرین حساسیت داشته اید، ایبوپروفن مناسب نیست. ممکن است واکنش های آلرژیک متقاطع وجود داشته باشد، به خصوص در بیماران آسمی که به آسپرین حساسیت دارند. این محصول همچنین می تواند باعث اسپاسم برونش شود.
در مصرف ایبوپروفن زیاده روی نکنید. ممکن است در موارد شدید باعث مرگ شود
محققان آمریکایی دریافته اند که استفاده بیش از حد از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن می تواند عوارض جانبی بسیار جدی بر بدن انسان داشته باشد و حتی منجر به خونریزی داخلی و مرگ شود.
دیوید کافمن از دانشگاه بوستون گفت که اگر بیماران داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن را تحت نظر پزشک مصرف نکنند، به راحتی منجر به مصرف بیش از حد می شود. اما اگر زیاده روی شود باعث خونریزی گوارشی می شود و در عین حال تأثیر خاصی بر قلب می گذارد و باعث بروز بیماری قلبی و نفرین تسریع مرگ می شود.
بنابراین، اگرچه خرید ایبوپروفن با اثر ضد درد خوب آسان است، اما اگر پس از مصرف دوز توصیه شده، درد به طور موثری قابل تسکین نیست، به جای افزایش دوز خود، باید از یک دکتر راهنمایی بگیرید.
در عین حال، ایبوپروفن در سه مورد زیر نباید مصرف شود.
اول اینکه اگر بیماری قلبی دارید، بهتر است ایبوپروفن مصرف نکنید. بر اساس گزارش مجله پزشکی بریتانیا، خطر حمله قلبی بین 20 تا 50 درصد افزایش می یابد و افزایش خطر مرتبط با ایبوپروفن حتی به 75 درصد می رسد. یک بیمار قلبی به مدت بیش از یک هفته هر روز از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی استفاده می کند
ثانیا، ایبوپروفن را نباید همزمان با داروهای ضد انعقاد مصرف کرد، در غیر این صورت، خطر عوارض خونریزی را افزایش می دهد، زیرا داروهای ضد انعقاد وظیفه پیشگیری از ترومبوز را دارند، در بیماران مبتلا به سکته مغزی یا بیماری قلبی اغلب این دارو را مصرف می کنند که می تواند از عود بیماری جلوگیری کند. از بیماری قلبی اما اگر ایبوپروفن را برای کاهش عوارض داروهای ضد انعقاد مصرف کنید، باعث بی اثر شدن داروهای ضد انعقاد می شود.
علاوه بر این، افراد مبتلا به آسم نباید ایبوپروفن مصرف کنند
این نیز نکته ای است که به وضوح در دستورالعمل های دارویی همه ایبوپروفن یادآوری می شود. کلید ضد التهاب ایبوپروفن این است که می تواند یک آنزیم را برای رسیدن به هدف مهار التهاب مهار کند. این آنزیم ماده مهمی برای تولید پروستاگلاندین است. هنگامی که تحت تأثیر قرار گیرد، آسم بدتر می شود.
به طور خلاصه، یک ضرب المثل چینی وجود دارد که می گوید: هر دارویی یک سوم خطر را خواهد داشت. اگرچه ایبوپروفن از قرص های مسکن معمولی موثرتر است، اما تنها زمانی می تواند به هدف موثر خود دست یابد. در غیر این صورت ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد و حتی سلامتی را تهدید کند.