پودر پلی کاپرولاکتون CAS 24980-41-4

پودر پلیکاپرولاکتون CAS 24980-41-4یک پلیمر نیمه{0}}کریستالی، یک پلیمر زیست تخریب پذیر سنتز شده شیمیایی است. واحد تکراری ساختاری آن شامل پنج گروه متیلن-CH2 غیرقطبی است. مخلوط شدن با موادی مانند نشاسته می تواند مواد کاملاً زیست تخریب پذیر تولید کند.

پلی کاپرولاکتون یک پلیمر زیست تخریب پذیر، غیر سمی، زیست تخریب پذیر در خاک، با قابلیت امتزاج عالی، سازگاری مکانیکی با بسیاری از پلیمرها و چسبندگی خوب به بسیاری از ماتریس ها است. این ماده به عنوان کمک اکستروژن، روان کننده قالب، عامل رهاسازی، پرکننده رنگدانه و پرکننده، و در بخش پلی استر پلی یورتان ها و پلی استرهای بلوک استفاده می شود.

پلی کاپرولاکتون به عنوان یک پلیمر زیست تخریب پذیر به طور گسترده در زمینه پزشکی استفاده می شود. تخریب آن عمدتاً در اثر هیدرولیز پیوندهای استری زنجیره اصلی ایجاد می شود و می تواند توسط عواملی مانند دما، pH، آنزیم ها و رادیکال های آزاد کاتالیز شود. در محیط، عمدتاً توسط میکروارگانیسم‌هایی مانند قارچ‌ها، باکتری‌ها و جلبک‌ها به آرامی تجزیه می‌شود، در حالی که هیدرولیز، اکسیداسیون، واکنش‌های آنزیمی و کاتالیز pH نیز می‌تواند باعث تخریب آن شود. از آنجایی که ساختار استر به راحتی توسط میکروارگانیسم ها یا آنزیم ها تجزیه می شود، با محصولات نهایی CO2 و H2O، پلی کاپرولاکتون به راحتی بازیافت می شود و امکان کنترل مناسب آلودگی محیط را فراهم می کند. در مراحل اولیه تجزیه، وزن مولکولی PCL کاهش می‌یابد و ساختار ماکروسکوپی آن به قطعات پلیمری کوچک‌تری تجزیه می‌شود که می‌توانند به طور کامل توسط سلول‌ها یا میکروارگانیسم‌ها متابولیزه شوند. گروه‌های هیدروکسیل انتهایی آن، تخریب گروه انتهایی را ترویج می‌کنند که منجر به کاهش خطی در درجه پلیمریزاسیون می‌شود. رادیکال های آزاد تولید شده توسط التهاب همچنین می توانند هیدروژن را از PCL حذف کنند و باعث شکستن زنجیره و تسریع تخریب شوند. تخریب PCL ناشی از گرما به طور هم افزایی از طریق{10}تجزیه گروهی انتهایی، بریدگی زنجیره تصادفی، و تکه تکه شدن با واسطه رادیکال‌های آزاد{11} انجام می‌شود. علاوه بر این، استرازها و لیپازها نیز ممکن است در فرآیند تخریب PCL از طریق هیدرولیز آنزیمی شرکت کنند.